Kan Kokusu Ülkesinde / Matem Şafağı Şiiri – Ramazan Boztepe
Kan Kokusu Ülkesinde / Matem Şafağı Şiiri – Ramazan Boztepe
Şeddat buyurmuş:
“Kan akacak,
şehir kan soluyacak…”
Gehenna kılındı sokaklar;
Baal’e kurban edildi
çocuklar — birer birer.
Ve seni aldılar canımdan.
Matem tülü örtmüş şafağı;
yüreğim: çığlıkların sessiz kuyusu.
Vurdular kanatlarından
barışı taşıyan güvercinleri…
Yurdum kan kokuyor.
Hades bir kez daha buyurmuş:
Kerberos uluyacak gecede.
Ölmüşlere tamah etmiyor;
çelik zırhlı küstahlar,
botlarını ölü kızların etekleriyle siliyor.
Karanlık pencerelerin altında
sessiz kalabalıklar merhamet mırıldanıyor…
Nemrut yine tutuşturmuş ellerini,
“Yakın!” demiş —
ve ateş yağıyor
yenik düşen şehre.
Namussuz, namert körükler o ateşi;
ölümün haberi,
zalimin sözü
düşer kalabalık hayatlara.
Acının ve ateşin en dibinde,
kana bulanmış eşkıya gecelerinde
hicranımı yaşayacağım yalnız,
adı yalan olan iklimlerde.
Çocuk çığlıkları vurur pencereme…
Kan kokuyor. Hâlâ.
1 Bu şiir, 10 Ekim Ankara Garı’nda sonsuza savrulan masumların sessiz çığlıklarına adanmıştır.
Ramazan Boztepe
Kan Kokusu Ülkesinde / Matem Şafağı Şiiri Üzerine Bir İnceleme
Kan Kokusu Ülkesinde / Matem Şafağı, 10 Ekim 2015’te Ankara Garı’nda yaşanan katliamın ardından yazılmış bir matem şiiridir. Şiir olayı doğrudan anlatmaz; zulmü, tarihin ve mitolojinin tanıdık figürleri üzerinden kurar. Böylece yaşanan acı, tek bir günün değil, her çağda yinelenen bir şiddetin parçası olarak okunur.
Şiirin Teması ve İmgeleri
Şiirde öne çıkan imgeler, kaybı hem kişisel hem tarihsel bir düzleme taşır:
- Şeddat, Nemrut, Hades, Kerberos: Farklı kültürlerden gelen zalim figürler; zulmün belirli bir zamana ya da coğrafyaya ait olmadığını, kendini tekrar eden bir örüntü olduğunu gösterir.
- Baal’e kurban edilen çocuklar: Masumların bir iktidar ya da inanç uğruna feda edilişinin kadim imgesi.
- Matem tülü örtmüş şafak: Umudun ve yeni bir günün başlangıcı olan şafağın bile yasa bürünmesi.
- Vurulan güvercinler: Barışın, kanatları kırılmış hâliyle, şiirin merkezindeki kayıp imgesi.
Şiir, buyruk kipinde konuşan zalim seslerle açılır (“Şeddat buyurmuş”, “Hades bir kez daha buyurmuş”, “Nemrut yine tutuşturmuş”). Ortada, sessiz kalan kalabalık ile yalnız kalan şairin sesi karşı karşıya gelir. Kapanış ise tek bir cümleye iner: “Kan kokuyor. Hâlâ.” Bu son dize, olayın geçmişte kalmadığını, yasın hâlâ sürdüğünü bildirir.
Şairin Notu
“Bu şiir, 10 Ekim 2015’te Ankara Garı’nda hayatını kaybeden masumların anısına yazıldı. Şeddat’tan Nemrut’a, Hades’ten Kerberos’a uzanan mitolojik isimler, bu acının yeni olmadığını, zulmün her çağda aynı yüzle geldiğini hatırlatmak için orada. Şiirin son dizesi ise bir tarih notu değil, bir tespit: Kan kokuyor. Hâlâ.”
Sesli Dinle
🎧 Sesli okuma yakında eklenecek.
Bu Şiirin Yer Aldığı Kitap
“Kan Kokusu Ülkesinde / Matem Şafağı”, Ramazan Boztepe’nin tanıklık ve toplumsal bellek temalarını işlediği “Lâl Coğrafyanın Şiirleri” adlı şiir kitabında yer alır. Kitap hakkında daha fazla bilgi almak veya edinmek isterseniz:
